Not: AidGaza Ekibi olarak, bu mesajı Iman'dan OLDUĞU GİBİ aktarıyoruz.
Yüreğimi ağır bir yük gibi saran bir dert.
İman Emad Mohammed Maarouf (Bayan), Gazzeli Filistinli, 25 yaşında, işletme okudu.
7 Ekim'den önce hayatım neşe, heyecan ve amaçla doluydu.
10 Ekim'de evimiz İsrail işgali tarafından doğrudan ve tamamen bombalandı. Ailemin evinin, ailem içindeyken bombalandığı haberini duymak ve ardından annemin enkaz altında 9 saat boyunca acı çekmesi, hayatımda yaşadığım en zor durumdu. Hayatımın en zor günü babamın ve annemin vefatıydı. Hiç kolay değildi. Vefatlarından 10 dakika önce babamın söylediği “Kendine iyi bak” sözlerini asla unutmayacağım, annem de aynı şeyi söylemişti.
Olup biteni inanamadan uyuyamadığım bir geceydi… Kefenlendiniz ve defnedildiniz. O gün bu evrenin anlamsız, boş ve içi oyulmuş hale geldiğini hissettim. Aylarca yabancı, zifiri karanlık bir boşlukta kaybolmuştum; onlardan sonra hayatta hiçbir zevk, mutluluk ya da tat bulamadım.
31/10/2024'te, bombalanan evin enkazından uzağa göç etmek zorunda kaldım. Gazze'nin güneyine, ardından Gazze Şeridi'nin orta kesimine göç ettim. Sığınacak bir yer, hatta bir çadır bile, hatta bir okulda bir sınıf bile bulamadığım için acım arttı. Dahası, tek kardeşim Gazze'de mahsur kaldıktan sonra bana bakacak kimse kalmadı.
Böylece hem babasını hem annesini kaybetmiş bir yetim oldum, yapayalnız, bu hayatın acılığında devam etmek için bir umut ışığı bile olmadan; ama kendime güvenerek bu zorluklarla yüzleşmek zorundayım.
31/1/2025'te kuzeye döndüm. Tek kardeşimle birlikte evimizin enkazı üzerine kurulu bir çadırda toplandık. Kardeşimle birlikte bana yaşayacak bir yer ayarlamaya çalışarak iki ay zorluk içinde kaldık…
3/4/2025'te, öğleden sonra telefonumla oturuyordum ki birden telefonum çaldı ve ekranda “Kardeşim Abu Emad” yazıyordu.
Ben: Alo, hoş geldin Abu Emad. Genç bir adam cevap verdi ve bana “Bu telefon kime ait?” dedi.
Ben: “Kardeşimin telefonu. Kiminle konuşuyorum, affedersiniz?”
Genç adam: “Bu telefonun sahibi Al-Maamadani Hastanesi'nde, şehit oldu.”
Tam o anda amcam yanıma geldi ve bana “Giyin; Ashraf şehit oldu” dedi.
Hayatımın en ağır şokuydu, çünkü babamı ve annemi kaybettikten sonra tek umudum oydu.
Şimdi amcamın himayesindeyim, ama imkanlarım pek yok ve amcamın maddi durumu çok zor.
Ve çok, çok, çok, çok acı çekiyorum, sağlığım ve ruhsal durumum çok zor.