İhtiyaç: Gazze'deki bir aile kesinlikle sıfır gelirle hayatta kalmaya çalışıyor. Düzenli bir maaş, birikim ya da kendilerine istikrarlı bir şekilde ulaşan insani yardım olmadan her gün açlıkla ve temel onurlarını kaybetmekle karşı karşıyalar. Çözüm: Bu proje aileye kendi kendine yetebilen bir mikro işletme sağlayacak: bir sebze satış tezgahı. Sağlayacaklarımız: Sağlam, taşınabilir bir ahşap masa ve bir tartı. Taze, mevsimlik sebzelerden (domates, salatalık, soğan ve patlıcan) oluşan başlangıç toptan stoğu. Günlük stok yenilemek için küçük bir nakit rezervi. Etki: Bu tezgah günlük yaklaşık 10-15 ABD Doları net kâr sağlayacak. Bu anlık nakit akışı, ailenin ekmek, su ve çocukları için ilaç alabilmesini sağlayacak ve tam bağımlılığın kısır döngüsünü kıracak. Paradan daha fazlası olarak, bu onlara özerklik duygusunu, düzenlerini ve umutlarını geri kazandıracak.
Her sabah saat 04.00'te Abul Hasan, aç karınların sesiyle uyanıyor. Son altı aydır her gün gözlerini aynı ağır gerçeğe açıyor: sıfır gelir. Cebinde tek bir şekel bile yok.
Savaştan önce bir işçiydi; eşini ve dört küçük çocuğunu geçindirmek için sırtında çimento torbaları taşırdı. Şimdi inşaat sahaları enkaz yığını. Günlük ücretler yok oldu. Zar zor biriktirdikleri küçük birikim, aylar önce fırlayan gıda fiyatlarıyla eriyip gitti. Ödünç ekmekle, ara sıra gelen yardımlarla ve verecek başka bir şeyi kalmamış komşuların merhametiyle hayatta kaldılar.
Abul Hasan için en zor olan kendi açlığı değil; altı yaşındaki kızı Layan'ın, meyvenin gerçek tadını unuttuğu için elma resimleri çizdiğini görmek. Mum ışığında ders çalışan genç oğlu Youssef'in, arkadaşları bir defter almak için tek bir madeni para istediğinde utançla başını öne eğmek zorunda kalmasını izlemek.
Dün Abul Hasan yerel pazarın içinden geçti, ama alışveriş yapmak için değil—tek bir domates bile alacak gücü yoktu. Küçük bir tahta masadan sebze satan yaşlı bir adamı izledi. Adam meşguldü; salatalıkları tartıyor, ufak paralar topluyor, müşterilerle gülüşüyordu. Mütevazıydı, ama bu bir hayattı. Bu bir bağımsızlıktı.
Abul Hasan'ın göğsünde bir kıvılcım parladı. "Bunu yapabilirim," diye kendi kendine fısıldadı. "Büyük bir dükkâna ihtiyacım yok. Sadece bir masaya, bir teraziye ve başlamak için iyi bir parti sebzeye ihtiyacım var."
Ama umut, gerçeğin duvarına çarptı. Elinde kesinlikle hiçbir şey yok. Ne masayı yapacak tahtayı alacak parası var, ne de ilk domates kasasını almak için toptan fiyatı ödeyecek gücü. Başlangıç sermayesi, tek başına tırmanamayacağı bir dağ.
İşte tam burada devreye giriyoruz. Birkaç kez dışarıda yenen yemeğin bedeliyle Abul Hasan'a o masayı alabiliriz. İlk sebze stokunu satın alabiliriz.
Bu küçük sebze tezgâhı bir hayır yardımı değil—bir yaşam çizgisi. Bu, Abul Hasan'ın bu gece evine nasırlı elleriyle ve ağır bir teraziyle, ama cebinde parayla dönmesi anlamına geliyor. Bu, Layan'ın nihayet taze bir salatalığı ısırabilmesi anlamına geliyor. Bu, Youssef'in babasının yeniden çalıştığını bilerek başı dik bir şekilde okula yürümesi anlamına geliyor.
Bu masa onları zengin etmeyecek, ama hayatlarını kurtaracak. Kırık bir babaya, ailesine hâlâ bakabildiğini kanıtlayacak.
Abul Hasan'ın masasını kurmamıza yardım eder misiniz?